«Χριστός Ανέστη», ποίημα του Μιχάλη Γκανά («Μαύρα Λιθάρια»)

Μιχάλης Γκανάς
Μιχάλης Γκανάς

Είχαμε πάρει το μονοπάτι για το σπίτι
θάλασσα ολούθε μπαμπακιά ο Απρίλης
κι όσο χωνόμαστε μες στα πλατάνια
τόσο σωπαίναν δε φυσούσε
μόνο που με κοιτάζαν από μέσα μου
νωπά τα μάτια της απ’ τα κεριά
και σφύριζα θυμάμαι το Χριστός Ανέστη.

Ο ουρανός που λίγο πριν αστροφορούσε
σ’ άσπρο σεντόνι γύριζε και σε βρεγμένο.

Δυο βήματα απ’ τη βρύση ο αδερφός της,
έσταζε το βρακί και το παγούρι του
―Χριστός Ανέστη, πώς περνάς, τι να περνούσε
κόντευε χρόνο πεθαμένος.
Γύρισε να μας δει κι έφεξε ο τόπος
σαν κάποιος να μας φωτογράφιζε τη νύχτα.

Χριστός Ανέστη, του Μιχάλη Γκανά
Από την ποιητική συλλογή «Μαύρα Λιθάρια», εκδόσεις Καστανιώτη (1993)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
herman hesse-Έρμαν Έσσε
Έρμαν Έσσε: Κάθε άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει μόνο τον εαυτό του