Νίκος Παναγιωτόπουλος σκηνοθέτης

Νίκος Παναγιωτόπουλος: Οι ειδικοί, περισσότερο από τους άλλους, ήταν ανίδεοι…

«Η τέχνη του ήταν ένας κόσμος όπου μπορούσε να κολυμπάει πιο άνετα αλλά κι εκεί τα φουσκωμένα εγώ, οι ανταγωνισμοί, η μετριότητα που αλαλάζει, οι δήθεν καλλιτεχνικές συμπεριφορές, τον αηδίαζαν. Δεν υπήρχε μια ομάδα, μια παρέα, ένα έντυπο που μπορούσες να βασιστείς στη γνώμη τους. Οι ειδικοί, περισσότερο από τους άλλους, ήταν ανίδεοι. Είχε τη βεβαιότητα ότι η οικονομική κρίση που μαστίζει την Ευρώπη και τον κόσμο ξεκίνησε από την κρίση στην τέχνη. Αν αυτοί που είναι η δουλειά τους δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το ωραίο από το άσχημο, πώς περιμένουν από τους άλλους να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό;».

Νίκος Παναγιωτόπουλος, “Τίποτα” (εκδ. Τόπος)

Σύντομη βιογραφία

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος (1941-2016) γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Αθήνα και ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός σκηνοθέτη σε ελληνικές και διεθνείς παραγωγές.

Από το 1960 έως το 1973 έζησε στο Παρίσι όπου παρακολούθησε μαθήματα στο Ινστιτούτο Φιλμολογίας της Σορβόνης και σύχναζε στη Cinematheque. Στη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι γύρισε μερικά βιομηχανικά και διαφημιστικά φιλμ. Από το 1973 ζούσε και εργαζόταν στην Αθήνα.

Σκηνοθέτησε τις ταινίες: “Κυριακή” 1965 (20΄), “Ανδρέου” 1970 (25΄), “Cine Love” 1971 (20΄), “Τα χρώματα της ίριδος” 1974, “Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας” 1978 (διασκευή του μυθιστορήματος του A. Cossery), “Μελόδραμα;” 1980, “Βαριετέ” 1984, “Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα” 1988, “Ονειρεύομαι τους φίλους μου” 1993 (διασκευή της συλλογής διηγημάτων του Δ. Νόλλα), “Ο εργένης” 1997 (διασκευή του μυθιστορήματος του Β. Ραπτόπουλου), “Αυτή η νύχτα μένει” 1999 (βασισμένη στο βιβλίο-μαρτυρία του Θ. Αλεξανδρή), “Beautiful People” 2000, “Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου” 2002, “Delivery” 2003, “Πεθαίνοντας στην Αθήνα” 2006, “Αθήνα – Κωνσταντινούπολη” 2008, “Τα οπωροφόρα της Αθήνας” 2010 (διασκευή του αφηγήματος του Σ. Δημητρίου), “Δεσμά αίματος” 2012 (διασκευή του μυθιστορήματος της Μ. Πάουελ), “Η λιμουζίνα”, 2013, “Η κόρη του Ρέμπραντ”, 2015.

Το 2010 εξέδωσε το αυτοβιογραφικό δοκίμιο “Από το καλάθι των αχρήστων” (εκδ. Πατάκης, σειρά “Η Κουζίνα του Σκηνοθέτη”) και το 2015 το μυθιστόρημα με τίτλο “Τίποτα” (εκδ. Τόπος).

Έφυγε από τη ζωή στις 12 Ιανουαρίου 2016, μετά από καρδιακό επεισόδιο, σε ηλικία 74 ετών.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
David Foster Wallace
David Foster Wallace – Αυτό εδώ είναι νερό (απόσπασμα)